موسیقی فارس- محمدرضا ممتازواحد: در قسمتی از پیام معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی آمده است: «سی و ششمین جشنواره موسیقی فجر؛ بانگِ بلندِ بیایید بیایید است؛ دعوتی دور و نزدیک که به سودای سلامتی هنرمندان و هنردوستان، متفاوت‌تر از هر دوره رقم می‌خورد. این فاصله، یادآور «خدا گر ز حکمت ببند دری» و این تقرّب، مصداقِ «ز رحمت گشاید درِ دیگری» ست که به تدبیر متولیان و به موهبت ساز و کار شبکه‌های ارتباطی، جمعیت مشتاق بیشتری از این ضیافت متنعم‌اند که امیدوارم این توان و توشه، به سلامت و سعادت هنرمندان و رضایت مخاطبان ختم گردد. […] امید می‌رود به مشورت استادان و کارشناسان و هنرمندان و در همراهی همکارانم، چشم‌داشت‌ها و چرایی‌ها و چگونگی‌های جشنواره بررسی گردد و رهیافت‌ها و راهکارهای شایسته‌ای، در جهت معرفی سرمایه ثمین موسیقی کشور، تمهید شود.»
اصولاً درخصوص ساز و کارِ جشنواره‌های فرمایشی از جمله جشنواره موسیقی فجر که مهم‌ترین و بیشترین دغدغه‌ی متولیان و مسئولانِ آن برگزاری جشنواره است تا چگونگیِ برگزاری آن، از کیفیت سخن گفتن نه تنها عجیب که حقیقتاً خنده‌دار و مضحک است. جشنواره‌ای که ۳۶ سال به‌تداوم انجامیده که ۳۵ سالِ آن در وضعیت عادی و نرمال کشور و با حضور نسبی علاقمندان و با رویارویی مردم با هنرمندان برگزار شده، چه گُلی بر سر موسیقی این مملکت زده که امسال و به‌شکل دور و از طریق شبکه‌های ارتباطی بخواهد این تاج گل را مجدداً تاج‌گذاری نماید؟!
البته نادیده انگاشتن این همه زحمت و تلاش جهت برپایی جشنواره مذکور حقیقتاً بی‌انصافی است و روشن نگاه‌داشتن چراغ موسیقی – حال با هر هدف و نیتی- قابل احترام و ستایش است ولی این را بپذیریم که جشنواره موسیقی فجر بیش از این‌که کیفیت‌گرا بوده باشد، کمیت‌گرا است یعنی بیشتر از این‌که چگونگیِ برگزاری این فستیوال بخواهد مورد توجه قرار گیرد، مهم برگزاری آن است مانند راهپیمایی ۲۲ بهمن سال جاری که به‌دلیل رعایت پروتکل‌های بهداشتی امکانِ حضوری مردم میسر نبود و خودروها و موتورسیکلت‌ها راهپیمایی و – به‌عبارت صحیح‌تر- خیابان‌پیمایی کردند. جالب این‌که عالیجناب کرونا هم در آن ساعات اصلاً حضور نداشت درست مانند ده روز زمانِ برگزاری جشنواره فیلم فجر که کمافی‌السابق به‌شکل حضوری برگزار شد، حضرت کرونا باز هم در مرخصی به‌سر می‌بُرد!
و این واقعیت و حقیقتی انکارناپذیر است که تا زمانی‌که جامه‌ی «فجر» تن‌پوشِ قامتِ این جشنواره – و این جشنواره‌ها- است، بررسی چشم‌داشت‌ها و چرایی‌ها و چگونگی‌های جشنواره و لزوم تمهیداتِ رهیافتی و راهکاری در جهت معرفی سرمایه ثَمین یا ثِمان، به‌مثابه‌ی آب در هاون کوبیدن است.

درباره ی نویسنده

لی لا رضایی

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *