موسیقی فارس-غزل خواجوی: پدیده‌ای به نام «غول» بیابان که از وزیدن باد در شن‌ها و ایجاد صدا ناشی می‌شود، قرن‌ها پیش در شعر سعدی و عطار وجود داشته است.

وزش باد در شن‌های بیابان که از سیسیلیم دی‌اکسید ساخته شده‌اند باعث می‌شود صدایی در آن‌ها ایجاد کند.

صدایی که با تغییر انگشتان دست و کشیدن آن‌ها بر روی شن‌‌های بیابان یا با برهم زدن آن‌ها تغییر می‌کند و توناژهای مختلفی از صدا را می‌توان با آن‌ها ایجاد کرد.

چیزی که در شعرهای سعدی و عطار و … نیز گفته شده است:
حذر از پیروی نفس که در راه خدای
مردم افکن‌تر ازین غول بیابانی نیست
سعدی

دردا که ز اشتران راهش
بانگی نشنیدم از درایی
باری چه بدی که غول را هم
دل خوش کندی به مرحبایی
عطار

درباره ی نویسنده

لی لا رضایی

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *